Van 8 tot en met 15 november

Normaliter blog ik zo om de twee, drie dagen. Normaal gesproken heb ik alle tijd om mijn bevindingen in een schriftje te schrijven, en deze over te nemen op de weblog. Maar normaal gesproken zijn we met z’n tweeen op vakantie, en nu dus met drie. Daar blijkt een behoorlijk verschil in te zitten. Het blogschriftje is aangekocht te kuala lumpur, maar hij is nog helemaal leeg…. Daarom even een terugblik van de afgelopen week.

Het weer in onveranderlijk warm. "Panas, Panas", hoor je dan ook de hele dag. Ook voor Balinezen is het warm, veel warmer dan je normaal gesproken zou kunnen verwachten voor deze tijd van het jaar. Maar ach, we duiken wat vaker in het zwembad, we drinken een cola’tje meer en zo is het wel te doen. Vooral rustig aan dus.

Onze vvorige vakantie in Bali hebben we gebruikt om Bali te leren kennen. Nu is dus een goed moment om de highlights er nog eens uit te halen. In mijn herinnering was het in Ubud niet zo warm als op de rest van Bali, dus op naar Ubud. Hoewel het in Ubud nog steeds een paar graden koeler is dan in de rest van Bali, blijft het ook hier erg warm. We shoppen eerst wat op de markt en kopen vooral speelgoed voor Jeen. Dan vluchten we snel de schaduw in voor een Banana Lassi. Heerlijk! Dan op naar de rijstvelden voor een echte vakantiefoto.
Op de terugweg stoppen we bij het reptilenpark. Veel krokodillen, leguanen (later meer daarover) en een echte komodo. Deze dieren leven vooral op (je raadt het al) Komodo, en zijn een metertje of twee lang. En niet ongevaarlijk… Gelukkig zit ie in het reptilenpark achter een groot hek, maar indrukwekkend om te zien is het zeker! Even later komen we langs de leguanen. Deze beestjes (toch ook nog wel een metertje, inclusief staart) lopen los, en voor we het weten, heeft alb er een in z’n handen geduwd gekregen. Snel op de foto zetten dus! Jeen is ook zeer geinteresseerd, en begint tegen het beestje te blaffen. Dan neem ik het beest over van Alb, en ook hij begint druk te fotograferen. Zodra het beest begint te spartelen, weet ik niet hoe snel ik hem weer aan de rechtmatige reigenaar kan teruggeven. Ieks! Als we de foto’s bekijken, blijkt dat er een storing in de geheugenkaart zit… Zucht. Allemaal zwart… Er zit maar een ding op: apparaat ff resetten en de beesten weer oppakken. Nu krijgen we de allergrootste. Snel foto’s maken, en als de bliksem weer op de grond zetten. Het ziet er stoer uit, maar ondertussen best behoorlijk spannend!

Onze nachtjes in Sanur zitten er al bijna op, dus het is tijd om naar een andere bestemming uit te kijken. We hebben onze zinnen op Kuta gezet, dus we gaan er heen voor wat vooronderzoek. Het hotel wat we in gedachten hebben is tamelijk prijzig, maar heeft geen babybedje. Ook andere hotels zijn te armoedig voor woorden, of peperduur. Tijdens een koel drankje bij de starbucks bespreken we onze opties. Jeen is ondertussen bezig het personeel aldaar te vermaken, dus wij kunnen ff rustig nadenken. Het hotel wat we hebben is prachtig, en eigenlijk bevalt het ons prima! En aangezien we vanuit Sanur zo in Kuta zitten, besluiten we bij te boeken. Dat kan, op twee nachtjes na. Deze twee nachtjes gaan we voor de decadente optie en nemen onze intrek in een resort. Met drie zwembaden. En een poolbar. Aan het strand. Was dat genieten trouwens al duidelijk geworden? Volgende week slapen we dus weer drie nachten in de Bali Berg. Heerlijk!

Zoals geschreven is het op vakantie gaan met kind echt even anders dan met z’n tweeen. Gelukkig zijn alle Balinezen (echt geen een uitgezonderd) dol op kinderen. Dus gebeurt het regelmatig dat Jeen tijdens het drinken van aan milkshake de beentjes neemt, en dat je hem dan een paar tellen later bij het personeel op de arm ziet. En een lol dat ie maakt! Als we drankjes op zijn en we echt verder willen, gebeurt het vaak dat we vragen "Jeen, ga je mee met papa en mama?" waarop ie steevast antwoord "Nee!". Dit doet ie trouwens niet alleen bij strandtenten, maar ook bij kledingzaken of bij de Starbucks.

Hoewelo we dus niet in Kuta slapen, komen we er wel graag. Met de taxi ben je er voor een euro of vier en het is een half uurtje rijden. Ideaal dus. In verband met de warmte komen we graag in het winkelcentrum. Even afkoelen onder de airco. Na een paar uurtjes shoppen ontdekten we twee grote aquaria. Nieuwsgierig keken we wat het was. In het water krioelde het van de visjes. Klein, ik denk een centimeter of twee. Deze visjes eten je dode huidcellen op. Nadat we even hadden geprobeerd of het geen piranhas waren, waargden we de gok en namen we beiden een vissenbad. (Jeen had weer vriendschap gesloten met de verkoper en begon alle pompjes van het aquarium te checken). Het is een heet grappig, kietelend gevoel. En na afloop had ik ook echt het idee dat mijn huid gladder is geworden!

We genieten dus echt behoorlijk. Maar een vakantie met kind is echt wat anders. Beleefden we vorige jaren avontuur na avontuur, nu zien we vooral zwembaden en milkshakes. En hoewel het een ander soort vakantie is, is het ook wel erg lekker. Wat ons betreft volgend jaar weer!

5 november 2009

War, warm warm, of zoals ze hier zeggen: penas. Om te voorkomen dat Jeentje het te warm krijgt (hele slechte smoes) duiken we eerst het zwembad in. Heerlijk! En ook Jeentje heeft het erg naar z’n zinnetje. Na de plons in het zwembad besluiten we een dorpje verder te kijken. Daar hebben ze een oude haven met allerlei oude Hollandse restjes. We zijn benieuwd. De taxidriver weet eigenlijk van niets, dus we verwachten al geen klein Amsterdam. Maar wat we aantreffen is helemaal zuur: een hoop oude stenen waar al jaren niets meer mee gedaan is. En voor mij onherkenbaar als typisch Hollands. Een ilusie armer bestellen we een fried rice, die is dan wel weer lekker.

Na de lunch gaan we verder naar de bronnen. Dit zijn drie verschillende baden met elk een temperatuur van ongeveer 38 graden. Lekker warm dus! Jeen heeft ook veel bijkijks, hij geniet dus dubbel. Alb en ik zijn er drie jaar geleden al geweest, maar toen zonder badkleding of handdoek. En uit ervaring kunnen we nu zeggen: in het water is veel beter dan ernaast!

Wil je weten waar we de afgelopen dagen hebben vertoeft? Kijk dan eens op: de site van ons hotel

6 november 2009

Vandaag houdt ons avontuur in Lovina alweer op; we gaan door naar Sanur. We hebben een riant onderkomen gevonden (gewoon via marktplaats), dus we gaanop weg. Met de driver is afgesproken dat ie ons om half elf komt ophalen. Zo gezegd, zo gedaan. Wij zitten nog lekker aan het ontbijt als ie zich meldt. "IJverig type" denk ik nog, om zich ruim een uur te vroeg te melden. "Hij zal denken dat we anders in een andere taxi stappen". Terwijl ik onder de douche sta, komt de driver aan Alb vertellen dat ie nu echt weg wil, aangezien het inmiddels tien voor half twaalf is… Zucht. Blijkbaar zit er dus geen tijdverschil tussen Kuala Lumpur en Bali….De driver is zwaar geergerd, omdat ie nog een andere klant heeft. Hij bereikt bijna het kookpunt als ie na een kwartier wordt gebeld door het hotel dan onze duikbrevetten er nog liggen en Alb hem ervan kan overtuigen dat we die echt perse nodig hebben… Dat krijg je ervan als je alles in tien minuten moet inpakken…

Drie uur later komen we aan in sanur. Dit is even wat anders dan Lovina! Veel toristischer, maardus ook wat meer leven in de brouwerij. We hebben ons hotel voor een week geboekt, dus dat komt wel goed. We hadden al mazzel met het vorige hotel, maar dit is echt geweldig! Onwijs hoge plafonds en alle ruimte. En een mooi zwembad voor de deur. Jeen is gecharmeerd van hond, die gelijk begint te blaffen (Jeen, niet de hond….). En na een duik in het zwembad is de dag al bijna weer voorbij. Benieuwd waar we zitten? check deze site.

7 november 2009

Vandaag verkennen we het strand. In de stad is het echt bloedje heet, maar op het strand met een bresje is het goed toeven. Jeen krijgt zoveel aandacht van de locals dat ie bijna naast zijn Crocjes gaat lopen. En oja, hij heeft een nieuw woordje: Neij! Wat zoveel betekent als Nee! Hij oefent het dan ook direct de hele dag.

Het strand is mooi en gelukkig niet bloedje heet. Na een eind wandelen ploffen we op een terras en eten allebei een echt Indonesische maaltijd. Jakkes! Niet te eten! Veel te zoet en niet vers. Gelukkig is dit de uitzondering op de regel.

Straks gaan we nog even het zwembad in, en wellicht Sanur nog ff verkennen.

4 november 2009

Even bijpraten over de afgelopen dagen

Zaterdag 31 oktober.
We gaan! Eindelijk! ‘s Ochtends worden de laatse dingetjes in de koffer gestopt en dan vertrrekken we (toch nog later dan gepland) naar Schiphol. We parkeren de auto ver weg en we gaan met een pendelbus naar de terminal. Inchecken gaat voorspoedig en we worden al helemaal blij als blijkt dat Malaysia Airlines een kinderbedje voor ons heeft. Zouden we dan toch een relaxte reis tegemoet gaan?

De reis gaat inderdaad voorspoedig. De stewardessen zijn bijzonder vriendelijk en komen regelmatig aandragen met fruithapjes, flesjes melk en extra dekentjes. Daarnaast krijgen we de kans om om en om te eten, zodat de andere ouder Jeen in de gaten kan houden. Prima geregeld dus! Hoewel Jeen niets moet hebben van zijn kindeerbedje, slaapt ie toch een beetje aan bord. Prima dus!

1 november 2009
Na een prima vlucht landden we op het vliegveld van Kuala Lumpur. We pakken de trein naar ons hotel en daar wordt het even spannend. We komen zo rond een uurtje of acht ‘s ochtends aan, en omdat de kamers pas vanaf een uurtje of twee vergeven wrden, is het spannend of we er al in kunnen. Ook ier hebben we mazzel, onze prachtige, ruime kamer (executive suite) staat voor ons klaar. We slapen wat meer dan we vooraf hadden bedacht, maar we zijn dan ook zo moe! Na een uurtje of vier dwingen we onszelf om op te staan, lekker naar buiten. We besluiten naar de Petronas Towers te gaan, het grootse en meest luxe winkelcentrum wat je je kunt voorstellen. Je snapt het: echt een plaats waar we ons thuis voelen. Als we dwars tegen de richting van onze bestemming inlopen maken we kennis met het regenseizoen. We passeren net een bak dus we staan wel luxe droog. We besluiten het een minuut of tien aan te kijken. Wat een hoosbui! Dit maak je thuis nooit mee (gelukkig) Maar hoe lang kan zoiets nou duren? Na een kwartier besluit ik een taxi aan te houden. Zonder effect. Na nog eens een kwartier probeert Alb het, en met effect. Voor veel te veel ringgit (dat weet je) laten we ons alsnog naar onze eindbestemming brengen. En na een bezoekje aan de starbucks kan de vakantie echt beginnen…

2 november 2009

Na een riant ontbijt in ons hotel trekken we er weer op uit. Hoewel we de stad behoorlijk kennen, ontdekken we toch weer nieuwe plekjes. We lopen een heel eind en hebben het goed naar ons zin. Net op het moment dat we een nieuw winkelcentrum willen instappen, merken we dat Jeen nu wel hele hoge koorts krijgt. Hij is al een paar dagen een beetje aan het kwakkelen, maar nu maakt ie het wel heel bond. Het is een uurtje of drie ‘s midags en als we eerst terug gaan naar het hotel om een dokter te bellen, verlizen we tijd. We hebben (gelukkig) geen medice ervaring hier, dus we weten ook niet hoeveel tijd we kwijt zijn, en hoe lang zoiets duurt. Stom toevallig lopen we dan langs een polikliniek. Dat klinkt meer dan het is, het is eigenlijk meer een dokterswachtkamer uit de jaren 80. Aan het loket leggen we de situatie uit. We mogen plaatsnemen. Jeen lijkt ondertussen nergens last van te hebben. Hij klimt op stoelen, slaat op spiegels, praat tegen anderen zieken (Haallo!) en probeert deuren te openen. Na ongeveer een uurtje zijn we aan de beurt. De dokter neemt alle tijd voor hem, en constateert dat ie een verstopte neus heeft. Zijn longen zijn schoon, maar omdat zijn neusje vol zit, ademt hij door zijn mond en dat maakt hem buiten adem. Vier flesjes later en een rekening (40 euri) staan we buiten (1 antibiotica, 1 tegen koorts, 1 tegen griep, 1 tegen hoesten). Nuchter als we zijn, proberen we het eerst met twee flesjes af. (het hoesten en de griep laten we ff schieten) Dat werpt zijn vruchten af. "s avonds is ie al zo goed als koortsvrij.

3 november 2009

Tijd om verder te gaan. Om een uurtje of zes staat de wekken, maar even daar voor krijgen we van Air Asia maar liefst 4 smsjes om te vertellen dat onze vlucht 2,5 uur vertraging heeft. En eerlijk gezegd is dat wel welkom, wat de jetlag begint ons parten te spelen. We zetten de wekken opnieuw en draaien ons nog eens om. We pakken een taxi naar het vliegveld, vieren ons afscheid bij de starbucks en vliegen naar Bali. Zo makkelijk als we van Am,sterdam naar Kuala Lumpur vlogen, zo lastig was Jeen nu. Op schoot. Bij papa. Bij mama. Toch bij papa. Toch bij mama. Op de grond. Staan. Liggen. Armleuning omhoog. Armleuning omlaag. Luikje open. Luikje dicht. Huilen want luikje niet opnieuw open. Bij mama op schoot. Toch bij papa. Huilen, want wil liever staan. Klimmen. Staan. Zitten. Luikje open. Huilen, want luikje wil maar half dicht. Rozijntjes over de vloer. Huilen. Bij papa op schoot. Bij mama op schoot. Omdraaien. Huilen, want mag niet klimmen op de bank. Zucht. En dan, als de piloot de landing al heeft ingezet en de stuwardessen hun plaats hebben opgezocht, valt ie in slaap. Eindelijk! En van korte duur…

Na de douane staat onze taxi te wachten. En na een trip van zo’n drie uur komen we aan in Lovina. Een klein, maar prachtig hotel. We krijgen bloemenslingers omgehangen en er staat een drankje klaar. Heerlijk! We eten in het restaurant aldaar (super!) en dan vallen we alledrie in slaap. Om het klokje rond te slapen.

4 november 2009

Vandaag doen we niets, zo hebben we besloten. Dus na een riant en relaxed ontbijt gaan we naar het zwembad van het hotel. Jeen heeft dikke waterpret en maakt en passant zijn zwembroek verschrikkelijk smerig. En ik was nog wel in de veronderstelling dat baby’s dat niet doen onder water… Daarna gaat Jeen z’n bed in, en lezen wij wat. Heerlijk! Niets! Dan even lovina in. Leuk plaatsje, al is er wel wat vergane glorie. Geeft niets, de zon schijnt er niet minder om, en de mensen zijn er niet minder vriendelijk om. Om een uurtje of vier besluiten we de lunchen en het duurt nog zeker twee uur voordat we de daad bij het woord voegen. We genieten, en daar worden we behoorlijk goed in…!

Ons souvenirtje….

Na vier weken reizen maken we de balans op…

Aantal vliegreizen:
Amsterdam – Beijing
Beijing – Shanghai
Shanghai – Shenzen
Macao – Bangkok
Kota Bharu – Kuala Lumpur
Kuala Lumpur – Bangkok

Aantal boeken Albert:
Joe Speedboot – Tommy Wieringa
Ik omhels je met duizend armen – Giphart
The swap – (???)
Love and other near death experiences – (???)
If you liked school you’ll love work – Irvine Welsch
Salmon fishing in the Yemen (???)
Brother odd – Dean Koontz
A short history of Tractors in Ukrainian – Marina Lewycka

Aantal boeken Ezra:
Joe Speedboot – Tommy Wieringa
Everyone worth knowing – Lauren Weisberger
All inclusive – Suzanne Vermeer
Onrust – Esther Verhoef
Zwanenzang – Loes den Hollander
Fantoompijn – Arnon Grunberg
Het leven is wel leuk – Youp van’t hek

Bezochte steden (met overnachting):
Beijing
Shanghai
Hongkong
Macau
Bangkok
Koh Tao
Koh Samui
Pulau Perhentian
Kuala Lumpur

Aantal Starbuckssteden:
Beijing
Shanghai
Hongkong
Macau
Bangkok
Koh Samui
Kuala Lumpur

Duurste overnachting:
YMCA Hongkong

Goedkoopste overnachting:
Koh Tao

Aantal gemaakte foto’s (bij benadering):
350

Aantal duiken Albert:
6

Aantal duiken Ezra:
2

Bangkok,11 augustus 2007

Na vier dagen relaxed op de eilanden van Perenthian bereiden we ons voor op de terugweg naar Nederland. Maar eerst natuurlijk moet er geshopped worden. En sinds Kuala Lumpur op weg ligt naar Bangkok, onze vertrekhaven gaan we in eerste instantie via Kotha Bahru naar Kuala Lumpur.

‘s Ohtends nemen we afscheid van het hotel, wat natuurlijk niet helemaal vlekkeloos verloopt. Dit is Maleisie en zaken gaan hier een stukje langzamer dan je ze gewend bent, maar uiteindelijk werkt de Credit-card en zitten we in de boot naar de Jetty. Aangekomen gaan we met de taxi naar Kotha-Bahru, waar we afgezet werden bij de KFC (Kmer Fried Chicken) , het enige herkenningspunt dat we ons nog konden herinneren van de vorige keer. In Kotha Bahrtu is niet veel te doen dus besluiten we om na wat te hebben ge-internet verder te gaan naar het vliegveld. Vanaf daar loopt alles vlekkeloos en zijn we snel in Kuala Lumpur, waar we om 18:00 landen.

Kuala Lumpur kennen we nog van de vorige jaren en we nemen vrij snel de sky-train naar Bukit-Bintang (Sterren-straat) het hartje van de stad en "the place to be" als het gaat om eten en zwaar inkopen. Als eerste gaan we naar het Cardogan-Hotel, het hotel dat altijd moeilijk doet, maar dat altijd een kamer heeft. Dit hotel blijkt echter, fully-booked. We gaan naar de buren, ook vol, de buren van de buren etc, allemaal fully booked. Tja als je een kamer probeert te boeken in het weekend dan is het vrijwel alles vol, zo laat een aantal hotel-klerken ons weten. Na twee uur zoeken raken we beiden een beetje in paniek, de hotel-rates worden duurder en nog steeds geen Hotel. Jammergenoeg hebben we geen Lonely Planet van Maleisie, maar we weten ons te herinneren dat er bij het het station Sentral een aantal hotels moet zijn, Daar aangekomen komen we in een nogal ongure buurt, veel indiers en rode lichtjes. Maar uiteindelijk na het aanbellen bij verschillende guesthouses komen we aan bij "The Hotel Mexico" waar we de laatste kamer wegkapen.

Nu is het tijd voor a night on the town en wat te eten te halen. We eten bij een Libisch restaurant Bukhara (the Silkroad experience) in the Petronas Towers. Nee dit is niet een "Spell" uit een van de Harry Potter films, maar dit zijn de twee vier na grootste torens op aarde van de olie-maatschappij Petronas. De ene toren is zuid-koreaans en de andere Japans. In de Petronas towers vegeeft het van de Arabieren. Maleisie is een van de weinige moslim vakantielanden die er is en vandaar dat heel Saudi Arabie hier zijn vakantie lijkt te vieren. Het aantal arabieren op straat lijkt een veelvoud van de eerste keer dat we hier waren. Ze zijn echter erg aanwezig dus ik kan me vergissen.

De volgende dag gaan we eerst naar het postkantoor, om de tot nu toe gelezen boeken te versturen. Dit is een beetje een traditie geworden. En we sturen zo jaarlijks een kilootje of 6 aan boeken per boot terug naar huis die dan in November aankomen als een soort vroeg kerstcadeautje.We waren nog even in de stress of het postkantoor wel open zou zijn op zaterdag, maar het is allemaal goed gekomen. Zo hebben we de volgende vlucht tenminste geen overgewicht. En dan…. is het shoppen. Ezra heeft de perfecte tas gevonden die ze noooodig heeft maar wel een beetje duur is… maar in de aanbieding (korting 50%) en dus net binnen budget. Uiteindelijk in een proces van wikken en wegen waar ik niets van begrijp, besluit ze hem te kopen. Om haar schuldgevoel (waarover weet ik niet) af te kopen krijg ik een T-shirt. Verder kopen we nog een stuk of wat leesboeken en een paar studieboeken voor mij die hier vrijwel niets kosten. Arm Nederland als het gaat om technisch onderwijs hebben we de strijd om de studieboeken al verloren (op een paar boeken van A.Drost sr. na natuurlijk). De grootste sortering leesboeken kun je overigens het beste bij Borders kopen, de studieboeken bij Kunikijo. Ze lijken beide een beetje op Dekker v.d. Vegt, maar dan ongeveer 5x zo groot.

Na tot 15:30 te hebben geshopped, gaan vertrekken we naar de luchthaven en vliegen we verder naar Bangkok.

(geschreven door Albert)

Pulau Perhentian, 7 tot en met 10 augustus 2007

Per trein reisden we naar het zuiden van Thailand. Mocht je afgelopen jaar het programma "Wie is de mol" gezien hebben: die trein dus.  We reisden tweede klas, eerste klas was volgeboekt. We gingen uit van een zes persoonscoupe, maar we hoopten op een vierpersoons. Helaas. Dit was minimaal een twintigpersoonscoupe en de "bedden" die wij toebedeeld hadden gekregen bevonden zich naast het toilet. Verdere uitleg lijkt me niet nodig.

De reis was overigens wel mooi en erg groen. We reden door het zuiden van Thailand, daar waar ze nog wel eens overhoop met elkaar liggen. We zagen dan ook veel gemitrailleurde mannen staan. Maar die staan er natuurlijk ook voor onze veiligheid.

De kadans van de trein zorgde ervoor dat we toch nog een beetje geslapen hebben. Rond een uur of tien kwamen we aan bij het meest zuidelijke stukje Thailand. We gingen probleemloos door de douane en aansluitend namen we een taxi naar de haven. Inmiddels waren we al ruim 24 uur aan het reizen, dus een tropisch eiland was nu wel erg welkom!

Na de taxi klommen we de boot in, alwaar Alb echt bijna z’n rugzak in het water liet vallen. Gelukkig waren zijn reflexen snel en zijn we droog overgekomen.

Daar lag het dan voor ons: Pulau Perhentian! Hier zijn we twee jaar geleden ook geweest en dit is de plek waar ik m’n duikbrevet heb gehaald. Omdat de vorige keer ons stuk strand goed beviel, hebben we ons daar weer laten afzetten. We zijn de hele baai afgelopen op zoek naar een onderkomen. We hadden genoeg keus, dus we hebben een mooi plekje uitgezocht.

En op Pulau Perhentian kon het echte relaxen dan beginnen. Heerlijk op het strand, boekje erbij en dan… helemaal niets. We hebben de afgelopen dagen bewust zo weinig mogelijk gedaan. Wel veel gelezen (zelfs in het zwembad. Dat kan echt! Al word je wel wat raar aangekeken), Alb heeft gedoken en we zijn schandalig bruin geworden, al zeggen we het zelf.

Heerlijk!

Nu hebben we weer vaste grond onder de voeten en vliegen we straks van Kota Bahru naar Kuala Lumpur. Daar blijven we een nachtje en dan weer terug naar Bangkok.

Zuid Thailand, 05/07/2007

We zijn weer onderweg. Koh Samui was mooi, maar niet ons einddoel. Dus we gaan weer verder. We slapen wat uit, pakken onze tassen en checken uit.

We nemen een taxi naar de haven en regelen kaartjes voor de boot. De boot vertrekt pas over een uur, dus dat geeft ons tijd om even te lunchen. Als we boarden zeg ik tegen Alb dat het me opvalt dat de boot wel wat oud is, waarop Alb’s reactie is: "Ach, als de schroef maar goed is". (…)

In de haven van Na-Thon gaan we per bus verder naar het treinstation. We hebben tot op dat moment nog geen idee waar we eigenlijk heen gaan. Dat kan Krabi zijn, Phuket of Maleisie. We hebben ook nog geen treintickets, dus echt alle opties liggen open. Op het station beslissen we dat het Malesie wordt. We kopen een ticket en hebben nog zes uur voordat de trein vertrekt. Het is een nachttrein (00:14 u), morgenochtend komen we aan. Tegenover het station staat het Queen-hotel. We vragen wat een kamer voor zes uurtjes kost en de prijs is zo laag, dat we er niet over a hoeven te denken (200 bath, ongeveer 4 euro). De kamer is werkelijk van alle gemakken ontdaan, maar we kunnen douchen en hebben even een dak boven ons hoofd.

Koh Samui, zaterdag 4 augustus 2007

Koh Samui bevalt zo goed, dat we er nog een dagje aan vast hebben geplakt. Gisteren wilden we met de scooter het binnenland in, maar de wegen zijn zo steil, dat de brommer dat niet trok. We proberen een sterker brommertje te huren, maar 125 cc is het maximum wat ze ons kunnen bieden.

We verkennen wederom het eiland. We stoppen onder andere bij een boekenzaak. Volgens de eigenaar is het de grootste van het eiland, en keus heeft ie! We slaan allebei een nieuw boek in en we  kunnen dus weer vooruit.

We rijden nog wat rond en zien borden naar en waterval staan. Hoewel we nog wat sceptisch zijn door onze ervaring van gisteren, proberen we het toch. We denken even naar de bron van de waterval te lopen, maar dat viel wat tegen. Het blijkt een heuse "hike" te zijn van bijna en uur. Dus: als heuse "Steve-Irwinnen" gaan we bergje op, bergje af, zigzaggend langs boomwortels, door de drek, over stenen en onder takken door bereiken we dan de bron. Mooi om te zien! Op de terugweg zien we twee hagedissen, een bruine en een groene, die we uitgebreid op de foto zetten.

‘s Avonds rijden we langs het Fisherman’s village. Wel wat toeristisch, maar er hangt een leuke sfeer. We hebben trek, dus we eten direct wat. We komen terecht in een uberhip restaurant (waarschijnlijk zijn we niet de doelgroep) compleet met loungebanken en – muziek. Maar het eten is lekker zeg! Alsof het rechtstreeks uit de zee op ons bord is gesprongen!

‘s Avonds vallen we vroeg in slaap. Wat een inspannende dag zeg!

Koh Samui, vrijdag 03/08/2007

Voordat we het eiland gaan verkennen, eerst maar eens naar de kapper. Voordat we op vakantie gingen is het gelukkig al behoorlijk bijgeknipt, dus thuiskomen met een verknipt hoofd zit er waarschijnlijk niet in. De rest durf ik wel aan, qua risico.

De kapster spreekt geen Engels, alleen Thais. Maar ach, met handen en voeten denk ik wel uit te kunnen leggen dat highlights wil, en blond zullen ze hier ook wel kennen. So far, so good. Hoewel de kapster het niet eens is met mijn kleurkeuze ("not beautiful" is het enige Engels dat ze blijkt te spreken) gaat ze aan de slag. Hoewel het intrekken van de kleur naar mijn idee wel erg lang duurt, word ik pas echt ongerust als ik mijn kapster met 100 Bath in haar hand op de scooter zie stappen. Net op het moment dat ik besluit dat we het hier maar bij moeten laten en dat ik de verf er in ons eigen appartement wel uit was, verschijnt ze weer. Gelukkig. De verf mag er uit, en het drogen begint. Blijkbaar komt mijn schoonheidsideaal niet helemaal overeen met dat van haar, want ze begint alle slag dat ik heb, eruit te fohnen. Slik. En zo begin ik deze ochtend met steil haar. Kaarsrecht steil haar. En da’s even wennen.

Alb is overigens erg enhousiast over m’n nieuwe coupe, dus we laten het maar even zo. Tien tegen een dat een wasbeurt al m’n slag weer terug weet te brengen. Hoop ik.

We besluiten vandaag het eiland te verkennen. Niet te voet, per tuktuk of per taxi, dit keer sturen we zelf. We huren een scooter en verkennen het eiland dus per bromfiets. Dat is relaxed zeg! (Steil) haar in de wind en gaan. We zien veel, waaronder de big buddha, waarna ons stuk strand is vernoemd. En onderweg komen we langs… Starbucks! Wat een prachteiland is het toch..:) Om Alb tegen de zon te beschremen kopen we een vissershoedje voor hem. Samen zijn we onherkenbaar.

Onderweg zien we borden die naar een waterval verwijzen. Dat willen we wel eens zien. We stappen af, stallen de scooter en beginnen aan een steile afdaling. Eenmaal beneden zien we…niets! Althans, niet iets wat op een denderende, daverende waterval lijkt. Er liggen weliswaar wat stenen in een stroompje, maar om dat nou een waterval te noemen… Maar ach… het is wel lekker fris en wel een mooi stukje Samui. Voordat we weer op de brom stappen, denkt Alb een zakje appelchips te kopen. Nadat hij heeft afgerekend, vraagt hij wat het is. Durian. Dat verschrikkelijk stinkende fruit dus. Oei. Maar, volgens de vrouw is het net aardappel. Met enig afgrijzen proeft Alb. Maar de verkoopster krijgt gelijk. Lekker!

Nadat we ‘s avonds de brom weer hebben ingeleverd, gaan we uit eten. Verse vis die rechtstreeks vanuit de zee op ons bord gesprongen lijkt. Super!